Waarom ga ik niet even zitten?

hsfile_226978
Het is 06.43 en ik hoor de slaapkamerdeur van een van mijn zoons open gaan. Ik nodig hem uit om bij me te kruipen in bed op de plek van manlief, die een half uur eerder naar zijn werk vertrokken is.
Het is 06.45 ik hoor mijn andere zoon huilend van zijn slaapkamer de gang op komen. Zijn broek is nat.
Ondertussen begint onze dochter van 6 weken te huilen, ze heeft honger.
M’n zoon die lekker in mijn armen ligt geeft aan ook honger te hebben.
De dag is begonnen. Alhoewel niet helemaal want s nachts gaat deze met regelmaat nog gewoon door.

Het is 06.50 en zet de tv aan voor mijn zoon. Lopend naar de badkamer struikel ik bijna over de hond die me smekend aankijkt. Ik zet mijn andere zoon onder de sproeier terwijl mijn dochter op het aankleedkussen ligt.
Alle vier zijn ze het er niet mee eens. Drie hebben er honger en de ander wil z’n kleren niet aan.
Het gevoel van wanhoop bekruipt me even.

Het is 07.45 en dan is het ineens stil, voor even. De kinderen en de hond hebben gegeten, de kleren zijn aan en het appeltje zit in de tas om mee te nemen naar de peuterspeelzaal. Dochter ligt weer vredig te slapen.
Op dat moment denk ik; ik zet de wasmachine even aan en doe handdoeken in de droger. Als ik daarna klaar ben ruim ik nog even de vaatwasser uit. Wanneer ik naar de wasmachine wil lopen zie ik mijn bijna volle kop thee wederom koud op tafel staan. Ik besef dat mijn hoofd nu alweer overuren maakt.

Ik kijk naar mijn zoons die rustig op de bank zitten en besef ineens iets, waarom ga ik niet even zitten? Terwijl ik ga zitten en een slok neem van mijn kop koude/lauwe thee springt mijn zoon op. “Mama ik wil even knuffelen” en kruipt voordat ik iets kan zeggen bij me op schoot. Ik vraag me af of dit ook was gebeurd als ik de wasmachine aan was gaan zetten.

De vraag die ik mezelf op dat moment stel is; wat gun ik mezelf? Kan ik mezelf de rust en de goede zorgen gunnen terwijl er toch de nodige bedrijvigheid is in het gezin? Ja dat kan.
Nu kan ik het in mijn hoofd nog hectischer maken dan het is. Continue bezig zijn met het volgende zorgt dat ik helemaal niet aanwezig ben in het moment en daardoor ook niet goed voor mezelf zorg. Het zorgt voor nog meer onrust in mijn lijf dan er al is.

Wanneer ik mezelf de rust gun en de goede zorgen dan straal ik dit uit naar de kinderen. Wanneer er momenten zijn waarbij allen een beroep op me doen, zal ik ook rustiger reageren en minder grip willen hebben op de situatie. Omdat ik weet dat mijn moment daarna weer zal komen. Wanneer je continue zorgt voor de ander lijkt er geen einde aan te komen, omdat je jezelf vergeet.
Uit liefde willen we alles geven. Maar wanneer zij zien hoe je het ook aan jezelf kunt geven, nemen zij dit over en zullen zij dit ook toepassen op zichzelf.

Ik heb geleerd om eerder momenten aan te grijpen voor mezelf. Zelf ervaar ik meer rust en laat nog meer aan de kinderen zien hoe ik voor de ander maar ook voor mezelf kan zorgen. Zij hebben me nodig als ouder, maar ik mijzelf ook. Zorgen voor de ander kunnen we altijd maar de zorg voor jezelf is het allerbelangrijkste.

Tekst-Stephanie Goossens

 

No Comments Yet.

Leave a Comment

Back to Top