We raken elkaar kwijt

Relatie-communicatie-scheiding

Al zo lang bij elkaar
Maar steeds verder van elkaar verwijderd
Het contact is er wel, maar oppervlakkig
We spreken met elkaar en delen ervaringen
Maar echt samen, is er dat nog wel?…

Met regelmaat komen er hulpvragen binnen op het gebied van communicatie en relatie die betrekking hebben op de partners onderling. Dit kan gaan over de verschillen in de opvoeding van de kinderen, omdat de ander vreemd is gegaan, er veel ruzie is onderling of omdat de verschillen te groot zijn geworden tussen beiden.Wanneer er kinderen komen is er minder tijd voor elkaar. De valkuil is dan dat het minimale samenzijn wat je dan nog hebt met z’n tweetjes, minder gewaardeerd wordt. Je kunt wel samen naar een verjaardag gaan, maar het echte contact is er dan alsnog niet. De kinderen krijgen vaak voorrang omdat je ze vaak al naar de oppas hebt mogen brengen i.v.m. je werk. Met de gedachte we zien elkaar ’s avonds wel met het eten of we slapen nog tegen elkaar aan in bed, we hoeven niet zo nodig weg met z’n tweetjes.Omdat je samen zorgt voor brood op de plank, het gezin en het willen voldoen aan alle andere verplichtingen kan het zo zijn dat je steeds verder uit elkaar groeit. Op de automatische piloot gaat ieder verder. Zo heb ik dit mogen zien bij een aantal gezinnen. Het eerste kindje is geboren. Moeder ontfermt zich volledig over de kleine en vader heeft een drukke baan. Wanneer vader thuis is en voor de kleine wil zorgen, staat moeder met arendsogen te kijken of manlief het wel goed doet. Ja, hij doet het goed, maar wel op een andere manier. Hierin komt het stuk vertrouwen al om de hoek kijken, met soms het nodige gekibbel. Daarnaast zie ik steeds meer in mijn praktijk hoe automatisch gedachten al voor elkaar ingevuld worden. Minder afstemming, elkaar denken te kennen maar juist steeds geslotener worden naar elkaar toe. Minder te tijd nemen voor elkaar omdat de minimale tijd die je al hebt, kostbaar is, en “je bent toch samen, het gaat toch goed”. Maar ondertussen begint ieder steeds meer zijn eigen leven te leiden. Dit zag ik bij partners waarvan de kinderen nu ouder zijn en die op het punt stonden om te scheiden.

De enorme spiegelingen van de kinderen waarmee je geconfronteerd kunt worden maar ook als partners van elkaar, zorgen dat je elkaar op een hele andere manier leert kennen. Je maakt samen dingen mee en ziet hoe ieder daarmee omgaat. Je kunt naar elkaar toegroeien maar je kunt ook enorm botsen. Hierin ligt het eraan of je open staat voor elkaar, open en eerlijk met elkaar communiceert, vanuit respect blijft kijken naar de ander maar elkaar ook de ruimte gunt. Dit gaat ook gepaard met het aangeven van grenzen als je jezelf ergens echt niet meer prettig bij voelt. Want anders kun je jezelf gaan kwellen met de gedachte dat het gras ergens anders daadwerkelijk groener is.

Soms is dit ook zo. Pas je niet meer bij elkaar. Zo vertelde laatste een puber bij mij in de praktijk. Ik zou willen dat ze gaan scheiden want de sfeer is verschrikkelijk in huis. Soms blijven ouders bij elkaar voor de kinderen, terwijl het niet meer gaat. Dan is de vraag heel reëel, wat is het beste? Ook kinderen zijn toe aan eerlijkheid en soms is de keuze die daarop volgt niet prettig, maar ervaren kinderen daarna heel veel rust, omdat de spanning weg is. De stap is eindelijk gezet.

Maar vaak hoeft het niet zover te komen. Naast het geluk samen om de kinderen groot te brengen en de mooie en minder mooie momenten te mogen delen, koester elkaar. Vergeet de liefde en de waardering voor elkaar niet. Blijf elkaar ontvangen en leer van elkaar. Want ook al zijn de momenten samen beperkt, pak ze wel en geniet ervan.

Tekst-Stephanie Goossens

No Comments Yet.

Leave a Comment

Back to Top